KANCHANABURI The Historical City of River Kwai เรื่อง ปิยาภรณ์ เพิ่มพูน ภาพ สุกฤษฏิ์ จาติกวนิช
July 3, 2019
Kaladevala: The Hermit Who Laughed and Cried Upon Seeing Baby Buddha (Part 1) เหตุไฉนกาลเทวินทร์ จึงร้องไห้ ตอนที่๑
July 3, 2019

Basic HOSPITALITY สิ่งจําเป็นที่ถูกมองข้าม

Story by Daniel Tabbush

I saw they had soda water bottles. I asked for one, and they said No.
It was emphatic. It was rude. It was a shock.

Imagine going to a movie theater, but no seats are offered. While our experience is not as extreme or baffling, it nonetheless feels similar. Imagine going to a business meeting, and your host does not offer you water, coffee, or something to drink. It is rare, it is not the norm, and perhaps it is statistically insignificant. At a conference type event, which are often held at hotels, there will invariably be food, or if not, at least coffee and water on offer. Thinking to novels and film, often when a suspect is interrogated, they are deprived of water, until given authorities the information they want.

We went to an event at a famed five-star hotel in Bangkok.
It was a special invitation for a Friday night exhibition before opening to the public on the weekend. There were tickets and they were limited. I was not even able to obtain a ticket for my friend. It sounded as if it would be especially fancy, because of this. As we drove up we saw a full parking area, the valet suggested we would have to park at a building next door and walk, and the vibe was electric – due mostly to the neon lights on the hotel façade advertising the event and the music streaming out of the lobby.

Already, even before going into the exhibition for the invite- only night, I was impressed.

It seemed to be ‘sold out’ and with a buzz, even in the driveway of the hotel. This was further emulated at the registration, where professional photographers awaited invited guests, snapping away at the well dressed. The hallway led to packed elevator banks, with what seemed like models and fashionistas. Upon exiting the lift, there was a DJ letting out chill music to the well- heeled crowd, as people made their way from room to room, for the exhibition.

I was thirsty.

It was not a long drive, but still, I was thirsty. Maybe it was all the glam, but I knew I needed a glass of water. Or perhaps, orange juice, or a soda. In the first room, I had false hope. There was a bathtub full of bottles of beer for the invited guests to enjoy. I don’t drink alcohol, so this didn’t help. I kept searching. As we roamed the corridor from room to room, where each room was participating in this exhibition, I searched for a drink. A server passed by, offering me some hope. She had apple cider, so I was pleased. Luckily I asked if it had alcohol, and indeed it did.

My frustration grew alongside my parched throat. There was really no easy way to move through the crowd, nor any easy way to focus on the contents of the exhibition, in this condition. My main focus was on finding water, anything non-alcoholic to drink. At one point, I even entertained the idea of drinking tap water from the sink. But I didn’t.

Coming to a mixed drink stand at another elevator bank, I was relieved. I saw they had soda water bottles. I asked for one, and they said No. It was emphatic. It was rude. It was a shock. Apparently, they only had soda water to use to make their alcoholic cocktails. Another stand nearby had beer, but interestingly there were two small bottles of water in the beer ice bucket. I asked about these, and those prized water bottles were not for the invited guests, but rather for the beer servers.

This went on and on and on. From room to room, the search for water. It was a fruitless search. There was none. There were only different types of alcohol.

I find it hard to believe that such basic hospitality as this could be neglected. And all the more so at a special invite-only event. Event organizers must not forget about basic hospitality. Water can not be more basic to humans. At any event, anywhere, there must be water on offer. To me, this is almost as obvious that movie theaters must have seats – not just a film to watch.

ล องจนิ ตนาการวา่ คณุ เดนิ เขา้ ไปใน

โรงภาพยนตรแ์ ลว้ ไมม่ ที น่ี ง่ั สง่ิ ทผ่ี มเจออาจไมไ่ ดส้ ดุ โตง่ ขนาดนน้ั แตถ่ งึ ไมใ่ ชก่ ็
ใ ก ล เ ้ ค ยี ง ส ดุ ๆ ง น้ ั ล อ ง

จนิ ตนาการวา่ คณุ ไปประชมุ ธรุกจิ แตไ่มม่นีา้ําเปลา่ กาแฟ หรอื เครอ่ื งดม่ื เสริ ฟ์ เลย มนั เปน็ เรอ่ื งทแ่ี ทบจะ ไมค่ อ่ ยเกดิ ขน้ึ มนั ไมใ่ ช่

สง่ิ ทใ่ี ครเขาทาํา กนั และ มนั อาจดไู มใ่ ชเ่ รอ่ื งสลกั สาํา คญั อะไร ในงานประชมุ ทม่ี กั จดั ขน้ึ ใน โรงแรม หากไมม่ อี าหารเสริ ฟ์ อยา่ งนอ้ ยกย็ งั มชี า กาแฟ หรอื

นา้ํา เปลา่ ลองนกึ ถงึ ฉากในภาพยนตร์ ตอนทผ่ี ตู้ อ้ งสงสยั ถกู สอบสวน เขาจะไมไ่ ดด้ ม่ื นา้ํา จนกวา่ จะตอบคาํา ถามเจา้ หนา้ ท่ี ตาํา รวจจนครบทกุ ประเดน็

ผมไดร้บัเชญิใหไ้ปงานอเีวนต์ณโรงแรมหรรูะดบัหา้ดาว แหง่ หนง่ึ ในกรงุ เทพฯ เปน็ งานเปดิ ตวั นทิ รรศการในคนื วนั ศกุ ร์
ก อ่ น จ ะ เ ป ดิ ใ ห ผ้ ช้ ู ม ท ว่ ั ไ ป เ ข า้ ช ม ใ น ช ว่ ง ว นั ห ย ดุ ส ดุ ส ปั ด า ห ์ บ ตั ร เ ช ญิ ทไ่ี ดร้ บั มามจี าํา นวนจาํา กดั ขนาดทว่ี า่ ผมจะขอรบั บตั รใหเ้ พอ่ื นยงั ทาํา ไมไ่ ด้ ทาํา ใหร้ สู้ กึ วา่ งานนต้ี อ้ งมอี ะไรพเิ ศษ ทนั ทที ไ่ี ปถงึ ปรากฏวา่ ทจ่ี อดรถเตม็ ตอ้ งไปจอดรถทอ่ี าคารขา้ งๆแลว้ เดนิ มายงั อาคาร ทจ่ี ดั งาน บรรยากาศเตม็ ไปดว้ ยแสงสจี ากไฟนอี อนดา้ นหนา้ ทม่ี ี ปา้ ยโปรโมตงาน รวมไปถงึ เสยี งดนตรที ด่ี งั มาจากลอ็ บบข้ี อง โรงแรม ยงั ไมท่ นั ไดเ้ ขา้ ชมนทิ รรศการแบบเอกซค์ ลซู ฟี ผมก็
รสู้ กึ ประทบั ใจแลว้

ดเู หมอื นวา่ บตั รจะขายหมดเกลย้ี ง บรรยากาศเตม็ ไปดว้ ย ผคู้ น แมแ้ ตบ่ รเิ วณถนนหนา้ โรงแรม ตรงจดุ ลงทะเบยี น ชา่ งภาพ มอื อาชพี จะคอยถา่ ยภาพผรู้ ว่ มงานทแ่ี ตง่ ตวั มาอยา่ งเตม็ ท่ี ตรง ทางเดนิ เขา้ จากหนา้ งานไปทล่ี ฟิ ต์ ทาํา ใหน้ กึ ถงึ เวลานายแบบหรอื แฟชน่ั นสิ ตา้ เดนิ พรมแดง เมอ่ื ออกจากลฟิ ตแ์ ละเดนิ เขา้ บรเิ วณงาน มเี สยี งเพลงเปดิ คลอเบาๆใหก้ บั ผคู้ นระดบั ไฮคลาสทก่ี าํา ลงั เดนิ ชม นทิ รรศการในหอ้ งตา่ งๆ

ผม…รสู้ กึ หวิ นา้ํา

แมว้ า่ จะไมใ่ ชก่ ารขบั รถทางไกล แตผ่ มกลบั รสู้ กึ หวิ นา้ํา ทง้ั ๆ ทง่ี านนทิ รรศการนา่ ชมมาก แตผ่ มตอ้ งการนา้ํา เปลา่ สกั แกว้ หรอื อาจเปน็ นา้ํา สม้ หรอื โซดา หลงั จากเดนิ ชมหอ้ งแรกกพ็ บกบั ความ ผดิ หวงั ในนน้ั มอี า่ งอาบนา้ํา ทแ่ี ชเ่ บยี รไ์ วส้ าํา หรบั ผรู้ ว่ มงาน แตผ่ ม ไมด่ ม่ื แอลกอฮอล์ จงึ พยายามมองหานา้ํา เปลา่ ตอ่ ผมเดนิ จาก

เพราะไม่มีอะไรจําาเป็นสําาหรับชีวิต มนษุ ยไ์ ปกวา่ นา้ํา เปลา่ อกี แลว้ สาํา หรบั ผม เหตุการณ์นี้ชัดเจนเลยว่า โรงภาพยนตร์ควรมีเก้าอี้ให้น่ัง ไม่ใช่มีแต่ภาพยนตร์ให้ดู

หอ้ งหนง่ึ ไปอกี หอ้ งหนง่ึ เรม่ิ มคี วามหวงั ทไ่ี ดเ้ จอพนกั งานและมี แอปเปล้ิ ไซเดอรเ์ สริ ฟ์ แตโ่ ชคดที ผ่ี มถามกอ่ น เพราะมนั มี
สว่ นผสมของแอลกอฮอลด์ ว้ ย

ความคกุ รนุ่ กอ่ ตวั ขน้ึ พรอ้ มๆกบั คอทแ่ี หง้ ผากและกระหาย นา้ํา ทาํา ใหก้ ารเดนิ เบยี ดเสยี ดคนทแ่ี นน่ ขนดั และใหค้ วามสนใจชม นทิ รรศการไมใ่ ชเ่ รอ่ื งงา่ ยเลย ความสนใจของผมอยา่ งเดยี วใน ตอนนค้ี อื การหานา้ํา เปลา่ หรอื เครอ่ื งดม่ื อะไรกไ็ ดท้ ไ่ี มม่ แี อลกอฮอล์ ถงึขนาดคดิวา่คงจะตอ้งดม่ืนา้ําจากกอ๊กในอา่งลา้งมอื แตผ่มก็ ไมไ่ ดท้ าํา

ท นั ท ที เ่ ี ห น็ จ ดุ บ ร กิ า ร เ ค ร อ่ ื ง ด ม่ ื ห น า้ ล ฟิ ต ์ ผ ม ร ส้ ู กึ โ ล ง่ ใ จ ม า ก ผมขอโซดาหนง่ึ ขวด แตพ่ นกั งานกลบั ตอบวา่ ไมไ่ ด้ เพราะเปน็ โซดาทเ่ี ตรยี มไวส้ าํา หรบั ผสมคอ็ กเทล ผมทง้ั ชอ็ กปนสงสารตวั เอง มองไปทเ่ี คานเ์ ตอรข์ า้ งๆทม่ี เี บยี รเ์ สริ ฟ์ และเหน็ วา่ มนี า้ํา เปลา่ อยู่ สองขวด ผมถามพนกั งานตรงนน้ั และไดค้ าํา ตอบวา่ เปน็ นา้ํา เปลา่ สาํา หรบั พนกั งานเสริ ฟ์ เบยี ร.์..ผมเดนิ ไปทว่ั นทิ รรศการ เขา้ หอ้ งโนน้ ออกหอ้ งนเ้ี พยี งเพอ่ื นา้ํา เปลา่ สกั แกว้ ปรากฏวา่ ไมม่ ี ทง้ั งานเสริ ฟ์ แตแ่ อลกอฮอลท์ ม่ี ใี หเ้ ลอื กหลายชนดิ

มนั ยากทจ่ี ะเชอ่ื วา่ สง่ิ จาํา เปน็ พน้ื ฐานอยา่ งนา้ํา เปลา่ จะถกู มอง ขา้ ม โดยเฉพาะในงานอเี วนตท์ จ่ี ดั ขน้ึ พเิ ศษเฉพาะผมู้ บี ตั รเชญิ เทา่ นน้ั แตไ่ มว่ า่ จะเปน็ งานอเี วนตร์ ปู แบบใด ผจู้ ดั งานจะตอ้ งไมล่ มื เครอ่ื งดม่ื ทเ่ี ปน็ บรกิ ารพน้ื ฐาน เพราะไมม่ อี ะไรจาํา เปน็ สาํา หรบั ชวี ติ มนษุ ยไ์ ปกวา่ นา้ํา เปลา่ อกี แลว้ สาํา หรบั ผม เหตกุ ารณน์ ช้ี ดั เจนเลยวา่ โรงภาพยนตรค์ วรมเี กา้ อใ้ี หน้ ง่ั ไมใ่ ชม่ แี ตภ่ าพยนตรใ์ หด้ ูู

แปลโดย คณขวัญ รชตานันทวิช

Comments are closed.