Kaladevala: The Hermit Who Laughed and Cried Upon Seeing Baby Buddha (Part 1) เหตุไฉนกาลเทวินทร์ จึงร้องไห้ ตอนที่๑
July 3, 2019
The Truth about Suffering เหน็ ทกุ ข์ จงึ เหน็ ธรรม
July 3, 2019

Luangpu Tha Jarudhamma: The Monk of Mettle หลวงปู่ทา จารุธมฺโม พระอริยเจ้าผู้มีธรรม อันงามพร้อม

As a predominantly Buddhist country with more than 93% of its population Buddhists, it is no surprise the country has many highly revered monks who are considered to be spiritual masters and a living images of Dhamma taught by Buddha.

However, most of the masters were from the Thai Forest (Monk) Tradition, a lineage that focuses on long hours of Vipassana or Mindfulness meditation and a very strict ascetic life with frequent pilgrimage practice to remote areas, such as the forest, to practice in solitude. Only a few come from the more traditional monastic life which involves living in a community to provide religious duties and services. One of them was Luangpu Tha Jarudhamma.

Luangpu Tha became a novice monk at the age
of 15 and lived in ordination for ten years without much spiritual progress due to the lack of a teacher to guide him. Eventually, he left the monkhood to help support his family, but his faith in Buddhism remained strong.

His opportunity came when he met Luangpu Mee Yanmunee, a student of Venerable Phra Ajahn Sao Kantasilo Mahathera and Venerable Phra Ajahn Mun Purittatto, the founders of the Thai Forest Tradition. However, Luangpu Mee tested his determination to live in celibacy for three years before accepting him. At the age of 34, Luangpu Tha was ordained again, vowing to focus on Vipassana meditation practice this time instead of studying the scripts. He was given a Buddhist name of Jarudhamma which means ‘one who has perfect Dhamma’.

He was well known for mental stamina and per- severance. Sometimes, he would meditate for seven days and seven nights without lying down and taking short naps in a sitting position only. At the age of 54, he accepted an invitation to stay in a remote temple which was surrounded by jungle in order to help strengthen Buddhism in the area. Each morning, he had to walk four kilometers to the nearest village to complete his alms rounds, but he never complained.

Luangpu Tha often encouraged everyone to practice meditation for spiritual growth from an early age, saying the most dangerous mistakes humans often make are to believe they are still too young to practice their mind, and they will not succumb to illness, so they will be strong enough to start anytime. He said most people waste their time finding faults in others instead of focusing on improving themselves and overcoming their weaknesses.

“Only the man of mettle can follow the Buddha’s path. The journey of reincarnation, of birth, and death is such a long, long journey, but I haven’t seen any mortals complain how exhausted or bored they are,” he said.

His resolve in adhering to a strict ascetic life was so strong that he refused to avoid any monastic rules unless it was really necessary. “Those minutes, months and years aren’t the poem of life. A life of a hundred years is a misunderstanding. Our life doesn’t belong to us.” His words are a reminder to us not to cling to events and people in our lives as they all come and go. In other words, what we believe has made us who we are, or what belongs to us, is nothing but emptiness.

Luangpu Tha passed away peacefully at the age of 98 in the meditative pose. His teachings are still widely studied and highly respected nowadays.

พ ระกมั มฏั ฐานศษิ ยข์ องหลวงปเู่ สาร์ กนตฺ สโี ล และ หลวงปมู่ น่ั ภรู ทิ ตโฺ ต นน้ั เปน็ ทเ่ี คารพนบั ถอื อยา่ งสงู

มเี พยี งบางรปู ทเ่ี ปน็ ฝา่ ยมหานกิ าย เชน่ หลวงปทู่ องรตั น์ กนตฺ สโี ล หลวงปชู่ า สภุ ทโฺ ท และหลวงปมู่ ี ญาณมนุ ี เปน็ ตน้ ซง่ึ หลวงปมู่ น่ั ไมอ่ นญุ าตใหญ้ ตั ตเิ ปน็ ธรรมยตุ เพราะหากทา่ น เหลา่ นญ้ี ตั ตเิ สยี แลว้ บรรดาเพอ่ื นฝงู ทเ่ี ปน็ สายเดยี วกนั กจ็ ะ เขา้ หาลาํา บาก จงึ ไมใ่ หญ้ ตั ติ เพอ่ื เปดิ ทางใหเ้ พอ่ื นฝงู ทง้ั หลาย มาหา แลว้ ไดเ้ ปน็ ประโยชนก์ วา้ งขวาง…อกี ทง้ั มรรคผลกไ็ มไ่ ด้ ขน้ึ อยกู่ บั นกิ าย แตข่ น้ึ อยกู่ บั การปฏบิ ตั ขิ องตวั ผปู้ ฏบิ ตั นิ น้ั

หลวงปทู่ า จารธุ มโฺ ม วดั ถา้ํา ซบั มดื อ.ปากชอ่ ง จ.นครราชสมี า พระมหาเถระรตั ตญั ญฝู า่ ยมหานกิ าย เปน็ ศษิ ยอ์ งคส์ าํา คญั ของหลวงปมู่ ี ญาณมนุ ี แหง่ วดั ปา่ สงู เนนิ จ.นครราชสมี า ซง่ึ หลวงตามหาบวั ญาณสมปฺ นโฺ น กลา่ ว ยกยอ่ งหลวงปมู่ วี า่ “ทา่ นอาจารยม์ ี เรารกั เคารพทา่ นมาก ทา่ นเขา้ ในขน้ั เพชรนา้ํา หนง่ึ นะ เปน็ ลกู ศษิ ยห์ ลวงปเู่ สาร์ หลวงปมู่ น่ั ” หลวงปทู่ าทา่ นมวี ตั รปฏบิ ตั งิ ดงาม คณุ ธรรม ของทา่ นเปน็ ทย่ี อมรบั นบั ถอื ของคณะสงฆท์ ง้ั ฝา่ ยมหานกิ าย

และฝา่ ยธรรมยตุ กิ นกิ าย ดงั จะเหน็ วา่ ในงานพธิ ถี วายเพลงิ ศพ หลวงปทู่ า จารธุ มโฺ ม เมอ่ื วนั เสารท์ ่ี 9 มถิ นุ ายน 2550 ณเมรชุว่ัคราววดัถา้ําซบัมดื อ.ปากชอ่งจ.นครราชสมีา หลวงตามหาบวั เมตตามาเปน็ ประธานในพธิ ถี วายเพลงิ ศพ โดยมพี ระกมั มฏั ฐานทง้ั สองนกิ าย รวมถงึ ประชาชนมารว่ ม แสดงความเคารพและความอาลยั จาํา นวนมาก

หลวงปทู่ าเปน็ พระอรยิ เจา้ ผงู้ ามพรอ้ มดว้ ยศลี าจารวตั ร ยนิ ดใี นความวเิ วกสนั โดษ รกั ษาวตั รปฏบิ ตั จิ นถงึ วาระสดุ ทา้ ย ทา่ นจะนง่ั ดว้ ยกริ ยิ างาม ในกฏุ หิ ลงั เตย้ี ๆ เรยี บงา่ ย ทา่ นมกั สอนดว้ ยบทธรรมสน้ั ๆแกผ่ ทู้ ม่ี ากราบไหว้ ดว้ ยนา้ํา เสยี งอนั เปย่ี มดว้ ยเมตตา แมท้ า่ นจะพดู นอ้ ยและมกั สอนเพยี งสน้ั ๆ แตช่ า่ งลกึ ซง้ึ กนิ ใจมาก

ทา่ นมนี ามเดมิ วา่ “ทา อารวี งศ”์ เกดิ วนั ท่ี 1 เมษายน 2452 ท่ี ต.คเู มอื ง อ.วารนิ ชาํา ราบ จ.อบุ ลราชธานี เปน็ บตุ ร คนท่ี 7 ใน 9 คน ในวยั เดก็ ชวี ติ คอ่ นขา้ งลาํา บาก ไมม่ โี อกาส เรยี นหนงั สอื เนอ่ื งจากตอ้ งชว่ ยทาํา ไร่ ทาํา นา และเลย้ี งควาย มารดาเสยี ชวี ติ ตง้ั แตท่ า่ นอายุ 5 ขวบ ไมน่ านบดิ ากเ็ สยี ชวี ติ อกี คน ภายหลงั พน่ี อ้ งตอ้ งแยกยา้ ยไปอาศยั อยกู่ บั ญาตผิ ใู้ หญ่

ในทต่ี า่ งๆ สว่ นทา่ นไดไ้ ปอาศยั อยกู่ บั นา้ ท่ี อ.เขอ่ื ง จ.อบุ ลราชธานี

แมค้ รอบครวั ของนา้ จะยากจน แตม่ คี วามศรทั ธาใน
พทุ ธศาสนา เมอ่ื ทา่ นมคี วามเลอ่ื มใสในรม่ กาสาวพสั ตร์
จงึ ขอนา้ บวชเปน็ สามเณรเมอ่ื อายุ 15 ปี พออายคุ รบ 20 ปี ไดญ้ ตั ตจิ ากสามเณรเปน็ พระฝา่ ยมหานกิ ายทว่ี ดั ใหญช่ ที วน จ.อบุ ลราชธานี จาํา พรรษาอยทู่ ว่ี ดั ทา่ ชที วน 5 พรรษา แตไ่ มม่ ี ครสู อนอบุ ายธรรม ไมไ่ ดด้ ม่ื ดา่ํา ในรสพระธรรมอยา่ งใจหวงั จงึ ตดั สนิ ใจลาสกิ ขากลบั ไปชว่ ยงานทางบา้ น

เมอ่ื ครง้ั วยั หนมุ่ ฉกรรจ์ วนั หนง่ึ ทา่ นและเพอ่ื นอกี 5 คน ไปตดั ตน้ พนั ชาดในปา่ เพอ่ื นาํา มาทาํา เครอ่ื งหบี ออ้ ย เพอ่ื นๆ แสดงอาการคกึ คะนอง พดู จาหยาบคาย ทา้ ทาย ลบหลู่ เทวาอารกั ษ์ สว่ นตวั ทา่ นดว้ ยเคยบวชเรยี นมาแลว้ จงึ สาํา รวม ระวงั กริ ยิ าอยตู่ ลอดเวลา ผา่ นไปหนง่ึ เดอื น เพอ่ื นๆทยอย ลม้ ปว่ ยกนั อยา่ งกะทนั หนั ดว้ ยโรคทไ่ี มท่ ราบสาเหตุ มอี าการ แปลกๆ และเสยี ชวี ติ ไปทลี ะคน สว่ นทา่ นไดล้ ม้ ปว่ ยเปน็ คน สดุ ทา้ ย ปว่ ยหนกั แทบปางตาย นา้ จงึ สวดมนตอ์ ธษิ ฐาน ขออาํา นาจพระพทุ ธ พระธรรม พระสงฆ์ ชว่ ยใหห้ ายปว่ ย โดยใหท้ า่ นตง้ั สจั จะวา่ ถา้ หายปว่ ยจะบวช และใหภ้ าวนา
พทุ โธๆ ปรากฏวา่ จติ สงบเยอื กเยน็ ลงอยา่ งนา่ อศั จรรย์
ทกุ ขเวทนาปางตายนน้ั หายไป ทาํา ใหท้ า่ นยง่ิ เชอ่ื มน่ั ในคณุ แหง่ พระพทุ ธศาสนา

ตอ่ มาหลวงปเู่ สาร์ กนตฺ สโี ล หลวงปมู่ ี ญาณมนุ ี และ คณะ ไดธ้ ดุ งคม์ าพกั ทป่ี า่ ชา้ บา้ นชที วน ทา่ นไดต้ ดิ ตามนา้ ไปฟงั ธรรม เมอ่ื ฟงั เทศนาของหลวงปมู่ กี เ็ กดิ ศรทั ธาเลอ่ื มใส อยา่ งยง่ิ และตง้ั สจั จะวา่ “เราจะตอ้ งบวชเปน็ ครง้ั ท่ี 2 และ จะไมม่ คี รอบครวั หากไดบ้ วชจะขอบวชและอยกู่ บั หลวงปมู่ ี ญาณมนุ ”ี หลงั จากนน้ั สามสป่ี ที า่ นไดเ้ ดนิ ทางไปฝากตวั เปน็ ศษิ ยข์ องหลวงปมู่ ที เ่ี สนาสนะบา้ นสงู เนนิ (ปจั จบุ นั คอื วดั

มงุ่ เนน้ การปฏบิ ตั เิพอ่ื ออกจากทกุ ข์ เพราะหากยดึ ถอื ตดิ กบั ใบลานหรอื
ปรยิ ตั ธิ รรม แมจ้ ะขยนั หมน่ั เพยี รเพยี งใด ก ไ ็ ม ส่ า ม า ร ถ บ ร ร ล ธุ ร ร ม ข น้ ั ส งู ไ ด ้

ญาณโสภติ วนาราม) จ.นครราชสมี า เปน็ ตาปะขาวรกั ษาศลี เครง่ ครดั ประพฤตปิ ฏบิ ตั เิ รยี บรอ้ ยตลอดระยะเวลา 3 ปี หลวงปมู่ จี งึ อนญุ าตใหอ้ ปุ สมบทเมอ่ื อายุ 34 ปี ในวนั ท่ี 26 กรกฎาคม 2485 ณ อโุ บสถวดั ใหญส่ งู เนนิ ไดร้ บั ฉายาวา่ “จารธุ มโฺ ม” แปลวา่ “ผมู้ ธี รรมอนั งามพรอ้ ม”

หลวงปมู่ เี มตตาพรา่ํา สอน มงุ่ เนน้ การปฏบิ ตั เิ พอ่ื ออก จากทกุ ข์ เพราะหากยดึ ถอื ตดิ กบั ใบลานหรอื ปรยิ ตั ธิ รรม แมจ้ ะขยนั หมน่ั เพยี รเพยี งใดกไ็ มส่ ามารถบรรลธุ รรมขน้ั สงู ได้ เหมอื นคนยงั โงอ่ ยู่ หอบปอและขป้ี อยอ่ มเอาไปทาํา ประโยชน์ ไมไ่ ด้ ทา่ นจงึ มน่ั ใจวา่ การปฏบิ ตั นิ น้ั เปน็ การถกู ตอ้ งทส่ี ดุ
สว่ นปรยิ ตั เิ รยี นพอรเู้ ปน็ แนวทางกเ็ พยี งพอ

ปี 2506 หลวงปทู่ าไดม้ าจาํา พรรษาทว่ี ดั ถา้ํา ซบั มดื สมยั นน้ั ยงั เปน็ ปา่ ทบึ และหา่ งไกลจากบา้ นคน ตอ้ งเดนิ ลงจากเขาไป บณิ ฑบาตไกลมาก เหนอ่ื ยมากกวา่ จะถงึ หมบู่ า้ น แตท่ า่ นไม่ ทอ้ ถอย ยง่ิ เหนอ่ื ยยง่ิ สู้ ใจเดด็ กเิ ลสขาด ทา่ นวา่ “คนใจเดด็ เทา่ นน้ั จะเปน็ สาวกพระศาสดาไดอ้ ยา่ งเตม็ ภมู ิ ทางแหง่ ภพชาตเิ กดิ ตายในสายทางวฏั วนสดุ ทจ่ี ะยาวไกล ไมเ่ หน็ มนษุ ยข์ เ้ี หมน็ คนไหนบน่ วา่ เหนอ่ื ยหรอื วา่ หนา่ ยบา้ ง ปา่ เปลย่ี ว เชน่ นเ้ีป น็ ทอ่ี ยขู่ องฝงู เนอ้ื กายเปลย่ี วจติ เปลย่ี วเปน็ ทเ่ี กดิ แหง่ ธรรมอนั ลกึ ซง้ึ และเปน็ ทอ่ี ยแู่ หง่ พระอรยิ เจา้ ผคู้ รองธรรม อนั เลศิ ”

ชว่ งปจั ฉมิ วยั ทท่ี า่ นอาพาธ มโี รครมุ เรา้ ทา่ นยงั คงรกั ษา ปฏปิ ทาและขอ้ วตั รไวอ้ ยา่ งดี กอ่ นมรณภาพไมน่ าน ลกู ศษิ ย์ เคยกลา่ วขอนมิ นตใ์ หห้ ลวงปรู่ กั ษาธาตขุ นั ธใ์ หอ้ ยตู่ อ่ นานๆ แตท่ า่ นตอบวา่ “ถงึ เวลามนั กต็ อ้ งไป มนั จะหา้ มไดห้ รอื ความ ตาย…อกี ไมน่ านนกั หรอก จกั ตอ้ งทง้ิ รา่ งกายธาตขุ นั ธ์ อนั เปน็ ประดจุ ทอ่ นไมท้ อ่ นฟนื อนั ประกอบปรงุ ขน้ึ ดว้ ยธาตุ 4 ทเ่ี ปน็ ภาระแบกหามมาชา้ นานเกอื บจะรอ้ ยปอี ยแู่ ลว้ …ฯลฯ” และ
ทา่ นไดก้ ลา่ วบทกลอนเตอื นใจไวว้ า่

“เดอื นปนี าทโี มง ไมใ่ ชโ่ คลงของชวี ติ รอ้ ยปเี ขา้ ใจผดิ ไมใ่ ชช่ วี ติ ของเราเลย”

ทา่ นไดพ้ ดู สง่ั ไวว้ า่ …จะละสงั ขารทว่ี ดั ใหจ้ ดั เผาศพอยา่ ง เรยี บงา่ ยแบบพระกมั มฏั ฐาน กระทง่ั วนั ท่ี 30 พฤษภาคม 2550 ทา่ นไดล้ ะสงั ขารดว้ ยอาการสงบแบบอรยิ มนุ ี เขา้

สมาธแิ ลว้ สงบนง่ิ ไป ณ กฏุ วิ ดั ถา้ํา ซบั มดื สริ ริ วมอายไุ ด้ 98 ปี พรรษา 65

โอวาทธรรมหลวงปู่ทา จารุธมฺโม

He was well known for perseverance. He would meditate for seven days and seven nights without lying down and taking short naps in a sitting

ปฏปิ ทาคาํา สอนของหลวงปทู่ า ทา่ นมงุ่ เนน้ การปฏบิ ตั ิ
สมาธภิ าวนาและการแกไ้ ขใจเปน็ สาํา คญั ทา่ นมกั จะเตอื นศษิ ย์
ไมใ่ หป้ ระมาทในวยั ไมป่ ระมาทในความไมม่ โี รค ไมใ่ หไ้ ป position only. เสยี เวลากบั การเพง่ โทษผอู้ น่ื ใหม้ งุ่ แกไ้ ขปรบั ปรงุ ตวั เอง
เสยี กอ่ นแลว้ คอ่ ยสอนผอู้ น่ื ภายหลงั ทา่ นใหต้ ง้ั สจั จะเพอ่ื จะ
ไดพ้ ากเพยี รในการปฏบิ ตั ธิ รรม และใหก้ าํา ลงั ใจแกผ่ ปู้ ฏบิ ตั ิ
เสมอๆวา่ …“ถา้ ทาํา จรงิ ยอ่ มไดพ้ บของจรงิ ”

“รสู้ ง่ิ ใดแลว้ ตดิ สง่ิ นน้ั กเ็ ปน็ สมมต.ิ ..แตถ่ า้ รสู้ ง่ิ ใดแลว้ ไมต่ ดิ สง่ิ ทร่ี ู้ กจ็ ะเปน็ วมิ ตุ ตโิ ดยอตั โนมตั ”ิ

“สตติ ง้ั ทใ่ี จ ดอู ยทู่ ใ่ี จ มองอยทู่ ใ่ี จ เหน็ อยทู่ ใ่ี จ เพง่ อยู่ ทใ่ี จ กาํา หนดอยทู่ ใ่ี จ…สตติ ง้ั ทใ่ี จ ดอู ยทู่ ใ่ี จ กาํา หนดอยทู่ ใ่ี จ พจิ ารณาอยทู่ ใ่ี จ…อริ ยิ าบถ 4 ยนื เดนิ นง่ั นอน…
สตอิ นั เดยี ว กไ็ มห่ ลาย มเี ทา่ นน้ั ”

“รซู้ อ่ื ๆ รจู้ ติ ซอ่ื ๆ อาการของจติ มนั เปน็ อยา่ งไร กร็ มู้ นั ตรงๆ อยา่ ไปอยากใหม้ นั เปน็ อยา่ งไร ใหร้ ซู้ อ่ื ๆ อนั นเ้ี ปน็ ทางเดนิ ของมรรค รซู้ อ่ื ๆนแ่ี หละคอื ปจั จบุ นั จติ เปน็ อยา่ งไร กร็ มู้ นั ขณะนน้ั นเ่ี ปน็ ทางเดนิ ของพระอรหนั ตท์ ง้ั หลาย เราอยา่ ไปอยาก พอจติ มนั ไมด่ กี อ็ ยากใหจ้ ติ มนั ดี พอจติ เปน็ อยา่ งนน้ั อยากใหเ้ ปน็ อยา่ งโนน้ อนั นท้ี า่ นวา่ มนั เปน็
กเิ ลสตณั หา ซง่ึ เปน็ ทางตรงกนั ขา้ มกบั พระนพิ พาน ไมใ่ ช่ ทางปฏบิ ตั ขิ องสมเดจ็ พระสมั มาสมั พทุ ธเจา้ และของ พระอรหนั ตสาวก”

Comments are closed.