That Moment ยามน้ัน

0
80

If you’re in Thailand during the Thai New Year (Songkran), you will certainly see huge crowds of Thais of all ages everywhere you go. Like in other parts of the world, this is the time most return to their hometowns for a week to reunite with their families and friends. Despite the searing summer heat and traffic jams, you won’t find a disgruntled face because it is a joyous time.

For me, it’s not only a great opportunity to see my parents, but also to visit my spiritual mentor who lived in the northern part of Thailand. After the traditional ceremony begins, the fun starts with water splashing. There isn’t any better way to celebrate Songkran than dousing everyone around you with cooling water as April is the hottest month in Thailand. After soothing the heat in my body, I headed straight to the nearby mountain to sooth my mind as well.

Between the Thai-Laos border lies a Buddhist monastery where I spent my time in monkhood years ago. After the brief greetings and discussions on Buddha’s teachings with my mentor, I took the time to savor the cooling mist that hovered over the whole area. Below was the Mekong River flowing steadily. My mind was calm and at peace. It was the perfect and rare moment to ask this question that had been nagging me for a long time.

“Master, will I reach enlightenment in this life?”

My mentor, who is a well-respected monk with impeccable discipline and manner, smiled gently and looked out at the view before us. My heart was racing both in anticipation and in trepidation as I waited for his reply.

“When perfection is completely accumulated, you will reach enlightenment. This can happen whenever— today or tomorrow, this month or next month, this
year or next year, this life or next life. But the most significant thing is you must be perseverant. I can assure you that when the perfection is completed, you will definitely attain enlightenment and at that moment you will know it yourself.

It wasn’t the answer I expected but I accepted it nonetheless…for I know what he said is nothing further from the truth. Deep down, I know that my eagerness to attain enlightenment is the very reason I will never achieve it. The Buddha stated clearly that any desire or wish, even if it’s with good intention, is still impurity. It prevents the mind from true peace. A struggling, anxious mind cannot go anywhere.

Dhamma practice is like farming. You sow the seeds today and just do everything you can to ensure those seeds will grow and be ready for harvest when the time comes. That’s how you get the best harvest. I smiled to myself. There’s nothing to worry about. I just have to take care of the present and the future will take care of itself.

รณุ รงุ่ วนั สงกรานต์ ชาวบา้ นพอ่ แกแ่ มเ่ ฒา่ ตา่ งหอบ สลงุ ขนั เงนิ ภายในเตม็ ไปดว้ ยขา้ วตอกดอกไมธ้ ปู เทยี น

สว่ นอกี มอื กถ็ อื ตงุ 12 นกั ษตั รทผ่ี กู กบั กง่ิ ไผ่ ไปรว่ มกนั ปกั บน เจดยี ท์ รายเพอ่ื ถวายเปน็ พทุ ธบชู า สว่ นคนหนมุ่ คนสาว พอ่ บา้ น ทแ่ีขง็แรงนน้ั กแ็บกไมก้าําสะหลหีรอืไมค้า้ําตน้ศรมีหาโพธ์ิเปน็ ไมง้ า่ มทท่ี าดว้ ยขมน้ิ สเี หลอื งทง้ั ตน้ สว่ นปลายยอดนน้ั ผกู สรวย (กรวย) ใสด่ อกไมธ้ ปู เทยี น นาํา ไปคา้ํา ยนั กง่ิ กา้ นโพธท์ิ โ่ี นม้ เอยี ง ใหม้ น่ั คงแขง็ แรง ซง่ึ อกี นยั หนง่ึ เปน็ การแสดงถงึ การคา้ํา ชู พระพทุ ธศาสนาใหค้ งอยสู่ บื ไปในอนาคตขา้ งหนา้

ผคู้ นมากหนา้ หลายตาคลาคลา่ํา ทยอยเดนิ เขา้ วดั มที ง้ั ลกูเลก็เดก็แดงไปจนพอ่อยุ้แมอ่ยุ้ และรวมถงึคนหนมุ่สาวท่ี พลดั ถน่ิ ไปทาํา งานในเมอื งใหญน่ านแรมปี ไดห้ วนกลบั มายงั บา้ นเกดิ แตไ่ มล่ มื ทจ่ี ะมารว่ มทาํา บญุ ตกั บาตรแลว้ ฟงั ธรรม เทศนาตลอดชว่ งเชา้ ในวนั สงกรานตป์ ใ๋ี หมเ่ มอื ง

จวนเวลาเรม่ิ บา่ ยคลอ้ ย ผคู้ นตา่ งเรม่ิ ทยอยแยกยา้ ยไป ตามทต่ี ง้ั ใจ บา้ งกไ็ ปกราบขอขมาลาโทษ รดนา้ํา ดาํา เกลา้ พอ่ อยุ้ แมอ่ ยุ้ คณุ พอ่ คณุ แม่ รวมถงึ ครบู าอาจารยแ์ ละญาตผิ ใู้ หญ่ แตส่ าํา หรบั คนสว่ นใหญน่ น้ั เลา่ ตา่ งเรม่ิ รวมตวั กนั อยา่ งคกึ คกั ดว้ ยหวงั วา่ การเลน่ นา้ํา สงกรานตจ์ ะชว่ ยใหพ้ วกเขาไดค้ ลายรอ้ น ทร่ี ะอใุ นตอนบา่ ยนไ้ี ด้ สว่ นผมนน้ั ขอปลกี ตวั หลกี ลห้ี นจี าก
ฝงู ชนทส่ี รวลเสเฮฮามาเปน็ คนสว่ นนอ้ ยทเ่ี ลอื กจะคลายรอ้ น ไมใ่ ชเ่ ฉพาะเพยี งกาย แตค่ ลายรอ้ นภายในใจไปพรอ้ มๆกนั

ผมจงึ มงุ่ เดนิ ทางสสู่ าํา นกั สงฆบ์ นยอดเขาสงู สดุ เขตดนิ แดน ชายฝง่ั โขงไทยและ สปป.ลาว เพอ่ื ไปกราบนมสั การและ ขอขมาลาโทษตอ่ พระอาจารย์ ในฐานะทท่ี า่ นพรา่ํา สอนและ

เคยเปน็ พระพเ่ี ลย้ี งสมยั ตอนทผ่ี มบวชอยู่ และแมห้ ลงั จาก ผมลาสกิ ขากย็ งั ไปมาหาสอู่ ปุ ฏั ฐากทา่ นอยเู่ สมอ

ดวงตะวนั เรม่ิ คลอ้ ยลบั เหลย่ี มยอดเขา สายลมกพ็ ดั โชย ผา่ นสายนา้ํา โขง พาเอาละอองนา้ํา ลอยขน้ึ สงู ถงึ ยอดดอยจนรสู้ กึ ไดถ้งึความชมุ่ชน้ื ผมนง่ัพบัเพยีบสนทนาธรรมกบัพระอาจารย์ อยกู่ ลางระเบยี งศาลาทย่ี น่ื ออกรบั ววิ สายนา้ํา โขงอยเู่ บอ้ื งลา่ ง
ชา่ งเปน็ ทวิ ทศั นท์ ง่ี ดงามจนทาํา ใหค้ วามรอ้ นใจกายนน้ั คอ่ ยระงบั ลงได้ กอรปกบั เปน็ ความโชคดที ไ่ี ดร้ บั ฟงั ธรรมคาํา เทศนส์ อน ของพระสปุ ฏปิ นั โนทส่ี ขุ มุ ลมุ่ ลกึ และแจม่ แจง้ ในอรรถธรรม
ชว่ ยยกระดบั จติ ผมใหม้ คี วามปตี สิ ขุ อยอู่ ยา่ งนน้ั ทกุ ขณะ ชว่ ง เวลาแหง่ ความโชคดใี นความโชคดอี ยา่ งนไ้ี มไ่ ดเ้ กดิ ขน้ึ งา่ ย จนทาํา ใหผ้ มนกึ ถงึ พระพทุ ธภาษติ ทว่ี า่

ปฏริ เู ป วเส เทเส นโรฯ ความวา่ นรชนพงึ อยใู่ นถน่ิ ท่ี เหมาะสมแกก่ ารดาํา เนนิ ชวี ติ จะเปน็ เหตทุ าํา ใหต้ นเขา้ ถงึ ซง่ึ ความ เจรญิ และสนั ตสิ ขุ

บทสนทนาธรรมดาํา เนนิ เรอ่ื ยไป จนมาถงึ คาํา ถามทผ่ี มก็ แอบชง่ั ใจวา่ ควรหรอื มคิ วรถาม และแมจ้ ะรดู้ วี า่ พระอาจารย์ ทา่ นคงไมต่ าํา หนเิ พราะความใจดแี ละสนทิ สนมมาตง้ั แตเ่ กา่ กอ่ น แตส่ ง่ิ ทอ่ี ยากถามนน้ั อาจทาํา ใหผ้ ตู้ อบสมุ่ เสย่ี งตอ่ ขอ้ ครหาอวด อตุ รมิ นสุ ธรรมได้ ผมชง่ั ใจอยนู่ าน ทา้ ยสดุ กส็ คู้ วามใครร่ ไู้ มไ่ ด้ จงึ พลง้ั ปากถาม

“พระอาจารยค์ รบั ผมจะบรรลธุ รรมในชาตนิ ไ้ี หม”

หากสั่งสมบุญบารมีมาถึงพร้อม ก็ย่อมจักบรรลุธรรมได้ แต่อย่าไป สนใจว่าจะบรรลุธรรมเม่ือไร

“หากสง่ั สมบญุ บารมมี าถงึ พรอ้ ม กย็ อ่ มจกั บรรลธุ รรมได้ แตอ่ ยา่ ไปสนใจวา่ จะบรรลธุ รรมเมอ่ื ไร เมอ่ื ไรกเ็ มอ่ื นน้ั ไมว่ นั น้ี กว็ นั หนา้ ไมเ่ ดอื นนก้ี เ็ ดอื นหนา้ ไมป่ นี ก้ี ป็ หี นา้ ไมช่ าตนิ ก้ี ช็ าติ หนา้ หรอื ชาตติ อ่ ๆไป ขอเพยี งอยา่ งเดยี ว อยา่ ละความเพยี ร หมน่ั สะสมบญุ บารมเี รอ่ื ยไป อาตมาเชอ่ื แนว่ า่ ณ เวลาหนง่ึ เมอ่ื บญุ บารมบี รบิ รู ณถ์ งึ พรอ้ มแลว้ โยมจะบรรลธุ รรมอยา่ ง แนน่ อน และยามนน้ั โยมจะรเู้ องเปน็ ปจั จตั ตงั แหง่ ตน

การปฏบิ ตั ธิ รรมกเ็ หมอื นกบั การทาํา นา ณ วนั นเ้ี ราเพง่ิ หวา่ นเมลด็ พนั ธบ์ุ นผนื นา และเรากร็ วู้ า่ ในอนาคตขา้ งหนา้ เมลด็ พนั ธเ์ุ หลา่ นจ้ี ะเตบิ โตออกรวง เปน็ ผลผลติ ทส่ี ามารถ เกบ็ เกย่ี วได้ แตเ่ ราไมส่ ามารถทจ่ี ะเรง่ วนั เรง่ คนื ใหม้ นั งอกเงย ออกเปน็ รวงขา้ วในทนั ที การบรรลธุ รรมกฉ็ นั นน้ั บญุ บารมี ทส่ี ง่ั สมมาเตม็ บรบิ รู ณถ์ งึ พรอ้ มเมอ่ื ใด เมอ่ื นน้ั มนั จะสาํา แดง ใหเ้ ราเหน็ เปน็ ปจั จตั ตงั อยา่ งทเ่ี ราคาดไมถ่ งึ ”

ผมยกมอื พนมกม้ กราบเมอ่ื สดุ เสยี งคาํา ตอบ แมค้ าํา ตอบจะ ตา่ งออกไปจากใจนกึ แตน่ น่ั กลบั มคี า่ ทวี เพราะทา่ นชใ้ี หเ้ หน็ ถงึ สจั ธรรมตอ่ ความเพยี รในการสง่ั สมบารมใี หบ้ รบิ รู ณถ์ งึ พรอ้ ม ทส่ี าํา คญั ยง่ิ กวา่ ทาํา ใหผ้ มไดร้ ไู้ ดเ้ หน็ วา่ ในความปรารถนา ของตนนน้ั แฝงดว้ ยตณั หาความทะยานอยาก เปน็ เครอ่ื ง ขวางกน้ั พระนพิ พานอยา่ งคาดไมถ่ งึ เชน่ กนั

“ตณั หาเปน็ เครอ่ื งกน้ั พระนพิ พาน”