The King who was Saved by His Own Virtues – A Story from the Buddha’s Era สังวรชาดก

0
83

In the ancient kingdom of Varanasi, the king had 100 sons and told his counsellors that they could select any one of them to succeed him when he passed away. When the king died, his youngest son Prince Sangwara was invited by the counsellors to take the throne, which he duly accepted.

However, his older brothers were unhappy with the decision. They demanded the throne be given to the eldest brother and subsequently sieged the city.

King Sangwara then consulted his mentor who was also a counsellor. The counsellor suggested he should divide all the royal possessions and inheritances equally among his brothers. The king then proposed the idea to his brothers, who also agreed, so there would be no bloodshed.

Upon seeing the amount of royal possessions, the eldest son Prince Ubosot asked King Sangwara. “What virtue have you done to be in this position, above all and harmed by no one?” It’s because I am not envious of those on the Noble Path. I respect them and fully accept their advice and Dhamma teachings. Moreover, I haven’t reduced the wages of my cabinet ministers as all my counsellors and civil servants have helped me develop the kingdom. I also protect every merchant and trader from different places to ensure their safety in my kingdom.”

The story was, in fact, derived from one of the Buddha’s disciples who became discouraged at his lack of spiritual progress. When the Buddha revealed that King Sangwara was reborn as him, the disciple realized how his faith in goodness and Dhamma had saved him. The monk gained willpower again and later attained enlightenment.

รง้ั หนง่ึ มภี กิ ษผุ หู้ นง่ึ รสู้ กึ ทอ้ ถอยและทอดทง้ิ ความ

เพยี รหลงั จากทป่ี ฏบิ ตั แิ ลว้ ไมเ่ กดิ ความกา้ วหนา้ ไดอ้ อกจากปา่ และกลบั ไปเฝา้ พระพทุ ธเจา้ เมอ่ื ความนถ้ี งึ พระพทุ ธองค์ จงึ ทรงถามและตรสั เลา่ เรอ่ื งในอดตี ใหฟ้ งั ดงั น้ี

พระราชาแหง่ นครพาราณสมี พี ระโอรส 100 พระองค์ พวกอาํา มาตยพ์ ากนั กราบทลู ถามพระราชาวา่ เมอ่ื พระองค์ สวรรคตไป พวกขา้ พระพทุ ธเจา้ จกั ถวายเศวตฉตั รใหแ้ กใ่ คร พระราชาตรสั สง่ั วา่ ลกู ของฉนั แมท้ ง้ั หมดเปน็ เจา้ ของเศวตฉตั ร ทง้ั นน้ั แตผ่ ใู้ ดจบั ใจพวกเธอกใ็ หเ้ ศวตฉตั รแกผ่ นู้ น้ั

ครน้ั พระองคส์ วรรคต เหลา่ อาํา มาตยจ์ งึ ตกลงกนั วา่ พระโอรสพระนามวา่ พระสงั วรกมุ ารทรงจบั ใจพวกเรายง่ิ นกั จงึ ไดท้ ลู เชญิ พระองคข์ น้ึ ครองราชสมบตั ทวา่ พระกมุ ารท่ี เหลอื เมอ่ื ไดย้ นิ ดงั นน้ั ตา่ งไมเ่ หน็ ดว้ ย เนอ่ื งดว้ ยตามโบราณ ราชประเพณี พระโอรสองคใ์ หญส่ มควรไดส้ บื ราชสมบตั เิ ทา่ นน้ั จงึ ไดส้ ง่ สารถงึ พระเจา้ สงั วรมหาราช เพอ่ื ใหค้ นื ราชสมบตั แิ ด่ พ ว ก เ ข า ม เ ิ ช น่ น น้ ั จ ะ ย ก ท พั ม า ล อ้ ม พ ร ะ น ค ร ไ ว ้

เมอ่ื ไดร้ บั สาร พระองคจ์ งึ เชญิ อาํา มาตยผ์ เู้ ปน็ อาจารย์ เขา้ เฝา้ เพอ่ื ปรกึ ษา อาํา มาตยไ์ ดก้ ราบทลู ใหท้ รงแบง่ พระราช- ทรพั ยอ์ อกเปน็ 99 สว่ น สง่ ถวายแดพ่ ระพเ่ี จา้ 99 พระองค์ พรอ้ มทรงสง่ สาสนไ์ ปดว้ ยวา่ เชญิ เจา้ พท่ี ง้ั หลายรบั สว่ น พระราชทรพั ยข์ องพระบดิ าของเจา้ พน่ี เ้ี ถดิ

ครง้ั นน้ั เจา้ พพ่ี ระองคใ์ หญข่ องพระราชาพระนามวา่
อโุ บสถกมุ าร เมอ่ื อา่ นพระราชสาสน์ แลว้ จงึ คดิ ได้ ตรสั เรยี ก พระเจา้ นอ้ งทเ่ี หลอื มาแลว้ ตรสั วา่ พระเจา้ สงั วรมหาราชทรง เหมาะสมแลว้ พวกเราควรใหเ้ ศวตฉตั รแกน่ อ้ งเราพระองค์ เดยี วเปน็ พระราชา ครง้ั นน้ั พระกมุ ารแมท้ ง้ั หมดนน้ั พากนั เขา้ สู่ พระนคร ขน้ึ สพู่ ระราชวงั แสดงอาการนอบนอ้ มแดพ่ ระราชา

พระอโุ บสถกมุ ารทอดพระเนตรเหน็ สริ สิ มบตั ขิ องพระเจา้ สงั วรมหาราช จงึ ตรสั วา่ “ขา้ แตพ่ ระเจา้ สงั วรราช ดว้ ยพระ
ศ ลี า จ า ร ว ตั ร ข อ้ ไ ห น พ ร ะ อ ง ค จ์ งึ ส ถ ติ อ ย เ่ ู ห น อื พ ร ะ เ ช ษ ฐ ภ า ด า ผทู้ รงรว่ มกาํา เนดิ ได้ ดว้ ยพระศลี าจารวตั รขอ้ ไหน หมพู่ ระญาติ ทป่ี ระชมุ กนั แลว้ จงึ ไมย่ า่ํา ยพี ระองคไ์ ด”้

พระเจา้ สงั วรมหาราชทรงสดบั พระดาํา รสั นน้ั แลว้ ตรสั วา่ ขา้ แตพ่ ระราชบตุ ร หมอ่ มฉนั มไิ ดร้ ษิ ยาสมณะทง้ั หลาย
ผแู้ สวงหาคณุ อนั ใหญห่ ลวง หมอ่ มฉนั นอบนอ้ มตอ่ ทา่ น เหลา่ นน้ั โดยเคารพ สมณะเหลา่ นน้ั ยนิ ดแี ลว้ ในธรรมของ

ผแู้ สวงหาคณุ ยอ่ มพรา่ํา สอนหมอ่ มฉนั ผปู้ ระกอบในคณุ ธรรม

ผพู้ อใจฟงั ไมม่ คี วามรษิ ยา หมอ่ มฉนั ไดฟ้ งั คาํา ของสมณะ ผแู้ สวงหาคณุ อนั ใหญห่ ลวงเหลา่ นน้ั แลว้ มไิ ดด้ หู มน่ิ สกั นอ้ ย หนง่ึ เลย ใจของหมอ่ มฉนั ยนิ ดแี ลว้ ในธรรม…หมอ่ มฉนั ไมต่ ดั เบย้ี เลย้ี งและบาํา เหนจ็ บาํา นาญของจตรุ งคเสนาเหลา่ นน้ั ใหล้ ด นอ้ ยลง อาํา มาตยผ์ ใู้ หญแ่ ละขา้ ราชการผมู้ ปี รชี าของฉนั มอี ยู่ ตา่ งชว่ ยกนั บาํา รงุ พระนครพาราณสี อนง่ึ พวกพอ่ คา้ ผมู้ ง่ั คง่ั มาแลว้ จากรฐั ตา่ งๆ หมอ่ มฉนั ชว่ ยจดั อารกั ขาใหพ้ อ่ คา้ เหลา่ นน้ั ”

ครน้ั ตรสั จบแลว้ พระเจา้ สงั วรมหาราชพระราชทาน ยศใหญแ่ ดพ่ ระเจา้ พท่ี กุ พระองค์ พระเจา้ พเ่ี หลา่ นน้ั ประทบั อยใู่ นสาํา นกั ของพระองคต์ ลอดกง่ึ เดอื น แลว้ เสดจ็ กลบั ไปสู่ ชนบทของตน

จากนน้ั พระศาสดาตรสั ถามภกิ ษผุ นู้ น้ั วา่ “ดกู อ่ นภกิ ษุ ครง้ั กอ่ นเธอทนตอ่ โอวาทเชน่ น้ี บดั นเ้ี หตไุ รไมก่ ระทาํา ความ เพยี ร” ทรงประกาศสจั จะ ในเวลาจบสจั จะ ภกิ ษนุ น้ั ดาํา รง อยใู่ นโสดาปตั ตผิ ล ทรงประชมุ ชาดกวา่ สงั วรกมุ ารผเู้ ปน็ พระราชาในครง้ั นน้ั ไดม้ าเปน็ ภกิ ษนุ ้ี อโุ บสถกมุ ารไดม้ าเปน็ พระสารบี ตุ ร เจา้ พท่ี เ่ี หลอื ไดเ้ ปน็ เถรานเุ ถระ และบรษิ ทั ได้ มาเปน็ พทุ ธบรษิ ทั สว่ นอาํา มาตยผ์ ถู้ วายโอวาทไดม้ าเปน็ เรา ตถาคตแล