THE LAST JOURNEY ไปให้สุดทาง

0
76

Over the last few months, I felt easily irritable. I talked to them in harsh tone if I was unhappy with something. My family told me that I was not nice to waiters lately even though I wasn’t upset about anything at that time.

I also felt the change as well with my family and friends. In fact, I was only trying to explain something to them so they weren’t misinformed. The intention was good but the tone must have been quite harsh. Their comments about my behavior at the restaurant surprised me however. I didn’t even know I was doing that. So I’ve tried to catch my moods and watch my words but that didn’t always work. I feel bad every time I know I hurt them.

Last month, I finally had time to attend a seven- day meditation retreat. My last retreat was over a year ago so I was adamant to do my best and be mindful in everything I do as much as possible. Everyday, I had
to practice Vipassana meditation for nine hours, one hour of walking meditation, and one hour of Dhamma discourse. Although the retreat feels more like a military camp, what it does to my mind is more than a stress reliever. It brought back an insight I’ve lost.

When the retreat was finished, I hurried back home as I missed my mother so much. She was alone the whole week. I could tell she was very happy to see me. Her first greeting was, “Are you hungry? Did you eat? Do you want me to cook something for you? I’ve bought something.” I knew it right away that she had actually went out to buy something to prepare a meal for me. I could feel her love and warmth without the need for words. I know that deep down she missed me very much. So I asked her if she wanted to have lunch at a nice restaurant. In a motherly fashion, she said she’d rather not as she did not want me to get tired.

I insisted anyway. That day, we spent the whole day together: having a nice lunch, followed by coffee and ice-cream at our favorite place, and window shopping. We talked about many things, some of them same old boring things and more complaints about this and that. But this time I was calm and more attentive. I waited patiently until she finished her complaint before sharing my views which were obviously more pleasing to the ear than those given before I went to the retreat.

Once again, I realize how important mind and soul detoxification is. It’s actually more important than the body detox in many cases. As Buddha said, there’s
no happiness comparable to the happiness from

inner peace, to which the way is through Vipassana meditation practice. I’m glad I discovered my better self again.

ในชว่ งนน้ั อนั ทจ่ี รงิ จติ ใจลกึ ๆเวลาเถยี งทา่ นคอื หวงั ดี ไมอ่ ยากใหไ้ ปรบั ขา่ วสารทผ่ี ดิ ๆ แตก่ ไ็ มเ่ ขา้ ใจตวั เองวา่ ทาํา ไม ยง้ั วาจาไวไ้ มอ่ ยู่ พลง้ั ปากพดู จาไมร่ กั ษานา้ํา ใจออกไป หรอื เวลาพดู จากบั พนกั งานรา้ นอาหารตอนนน้ั จติ ใจกไ็ มไ่ ดม้ ี โทสะอะไร แตท่ าํา ไมนา้ํา เสยี งมนั ดหู ว้ นๆแขง็ ๆ จนคนใกลช้ ดิ สงั เกตได้ ผมกไ็ ดแ้ ตพ่ ยายามรวบรวมกาํา ลงั ใจใหม้ สี ติ ใหต้ าม อารมณท์ นั ซง่ึ มนั กท็ นั บา้ ง ไมท่ นั บา้ ง สว่ นใหญจ่ ะออกไป ทางอยา่ งหลงั ยง่ิ พยายามกเ็ หมอื นยง่ิ มบี ททดสอบมาเรอ่ื ยๆ รสู้ กึ ไมด่ ที กุ ครง้ั ทพ่ี ดู จาออกไปโดยไมย่ ง้ั คดิ และไดท้ าํา รา้ ยหวั ใจ ผคู้ น โดยเฉพาะคนใกลต้ วั

เมอ่ื สปั ดาหท์ ผ่ี า่ นมา ผมหาโอกาสเขา้ คอรส์ วปิ สั สนาได้ เสยี ทหี ลงั จากรา้ งรามาปกี วา่ ๆ ในวนั สดุ ทา้ ยของการทาํา งาน กอ่ นไป งานดนั ไหลบา่ เขา้ มาเหมอื นนา้ํา ปา่ อยา่ งกบั จะจงใจ ขดั ขวางการออกบาํา เพญ็ สมณธรรมประจาํา ปี ผมดแู ลว้ วา่ งาน เยอะขนาดน้ี ถา้ ผมเลอื กทาํา งานแลว้ มนั จะเสรจ็ ไหม จาก

ชว่ งหลายเดอื นทผ่ี า่ นมา ผมสงั เกตตวั เองวา่ หงดุ หงดิ

ประสบการณท์ ท่ี าํา งานแบบนม้ี านานกร็ วู้ า่ “ไมเ่ สรจ็ ” แนน่ อน คาํา ตอบสดุ ทา้ ยคอื “ไปดกี วา่ ” แลว้ คอ่ ยกลบั มาทาํา ตอ่

การเขา้ คอรส์ วปิ สั สนากรรมฐานของผมนน้ั มวี ตั รปฏบิ ตั ิ ทเ่ี ขม้ ขน้ นง่ั ภาวนาวนั ละ 9 ชว่ั โมง เดนิ จงกรม 1 ชว่ั โมง ฟงั ธรรมบรรยาย 1 ชว่ั โมง รกั ษาศลี แปด ปดิ วาจา ฝกึ ใหม้ ี สตสิ มั ปชญั ญะรใู้ หช้ ดั ไมว่ า่ จะทาํา อะไร (ยกเวน้ ตอนนอนหลบั พกั ผอ่ น) ตลอดคอรส์ เหมอื นมาเขา้ คา่ ยทหารเพอ่ื ฝกึ จติ กว็ า่ ได้ ซง่ึ ผมกต็ ง้ั ใจทาํา เตม็ ทเ่ี พราะเหน็ คณุ คา่ ของวนั ลามาก ไมไ่ ดจ้ ะ ลางานมาไดบ้ อ่ ยๆ สาํา หรบั มนษุ ยเ์ งนิ เดอื นแบบผม

เมอ่ื ออกจากคอรส์ ผมรบี ตรงกลบั บา้ นเลยเพราะคดิ ถงึ คณุ แม่ ทา่ นอยคู่ นเดยี วตลอดสปั ดาห์ พอกลบั ถงึ บา้ นในชว่ ง สายๆของวนั อาทติ ย์ เหน็ หนา้ คณุ แมแ่ ลว้ รสู้ กึ เลยวา่ ทา่ นดดู ใี จ มาก คาํา แรกทห่ี ลดุ จากปากทา่ นคอื “หวิ ไหม ทานอะไรมา หรอื ยงั แมท่ าํา กบั ขา้ วใหก้ นิ ไหม มเี ตรยี มของสดไวบ้ า้ ง”
คณุ แมพ่ ดู คอื รเู้ ลยวา่ เตรยี มไวเ้ ตม็ ท่ี รอลกู กลบั มาแนน่ อน ผมรสู้ กึ ซาบซง้ึ ใจมาก

ผมกถ็ ามคณุ แมว่ า่ “เปน็ อยา่ งไรบา้ งครบั คณุ แม่ ลกู ไมอ่ ยู่ หนง่ึ สปั ดาห์ ทกุ อยา่ งเรยี บรอ้ ยไหม”

“ทกุ อยา่ งเรยี บรอ้ ยด.ี .. กม็ เี หงาๆ บา้ งอยคู่ นเดยี ว แตไ่ ม่ เปน็ ไรหรอก แมอ่ ยไู่ ด”้ แมต่ อบ

พอไดย้ นิ ดงั นน้ั ผมรเู้ ลยวา่ ตลอดเวลาแมข่ องเรามแี ต่ ความคดิ คาํา นงึ ถงึ ลกู นอกจากจะหว่ งใยในความเปน็ อยขู่ องลกู ดว้ ยความรกั แลว้ กย็ งั ปรารถนาจะมลี กู เปน็ ทพ่ี ง่ึ พายามชรามากขน้ึ

what buddhas teaching

ไปให้สุดทาง

THE LAST JOURNEY

เรอ่ื ง ณฐั พงษส์ ริ ิ สวุ รรณดี

งา่ ยขน้ึ คนในครอบครวั กบ็ อกเชน่ นน้ั อาการคอื มนั แสดงออกทางกาย ทางวาจา ใชค้ าํา พดู คาํา จาทไ่ี มน่ า่ รกั กบั คน รอบขา้ งหรอื คนทว่ั ไปทป่ี ฏสิ มั พนั ธด์ ว้ ย เชน่ เวลาคณุ แมเ่ ลา่ อะไรใหฟ้ งั แลว้ รสู้ กึ วา่ มนั ไมถ่ กู ตอ้ ง ไมถ่ กู ใจ กจ็ ะเถยี งดว้ ย นา้ํา เสยี งแขง็ กรา้ วกวา่ ปกติ หรอื เวลาไปตามรา้ นอาหารกจ็ ะ พดู จากบั บรกิ รแบบหว้ นๆ ทาํา ใหโ้ ดนตกั เตอื นจากคณุ แม่ และคนในครอบครวั ดว้ ยเรอ่ื งพวกนบ้ี อ่ ยครง้ั

ข้ามห้วงมหรรณพ 85

Image: shutterstock.com

what buddhas teaching

“แมค่รบั วนันอ้ีอกไปทานอาหารกลางวนัอรอ่ยๆ
ขา้ งนอกกนั ” ผมถอื โอกาสชวนแมอ่ อกไปผอ่ นคลายหลงั จาก ตอ้ งอยอู่ ยา่ งเหงาๆมาทง้ั สปั ดาห”์

“จรงิ ๆ ลกู อยากไปไหนคนเดยี วกไ็ ดน้ ะ แมข่ เ้ี กยี จออก จากบา้ นเหมอื นกนั เผอ่ื ลกู มกี จิ ธรุ ะอะไรตอ้ งไปสะสาง” แม่ พดู ออกตวั เหมอื นจะเกรงใจ แตผ่ มรสู้ กึ อยากออกไปใชเ้ วลา กบั แมใ่ นวนั อาทติ ย์ ผอ่ นคลายในแบบทแ่ี มช่ อบ ใหท้ า่ นได้ แชม่ ชน่ื หวั ใจขน้ึ มาบา้ ง

อาหารมอ้ื เทย่ี งวนั นน้ั อรอ่ ยเปน็ พเิ ศษ ตอ่ ดว้ ยการจบิ กาแฟ ตอ่ ดว้ ยไอศกรมี เจา้ อรอ่ ย เราพดู คยุ กนั หลายเรอ่ื ง บรรยากาศ มแี ตค่ วามรน่ื รมยผ์ อ่ นคลาย แมว้ า่ คณุ แมจ่ ะบน่ เรอ่ื งเกา่ ๆทผ่ี ม ไมค่ อ่ ยชอบฟงั ผมกร็ วู้ า่ จติ มนั มคี วามรสู้ กึ ตวั เรว็ ขน้ึ มาก มนั รชู้ ดั วา่ เกดิ อะไรขน้ึ และควรทาํา อยา่ งไรถงึ จะดี ผมตง้ั ใจฟงั ทา่ น มากขน้ึ กวา่ ตอนกอ่ นไปวปิ สั สนา เพยี งนง่ิ รบั ฟงั ใหจ้ บแลว้ คอ่ ย แสดงความเหน็ ดว้ ยความนมุ่ นวล ผมพาคณุ แมเ่ ขา้ รา้ นโนน้ ออกรา้ นน้ี วนั นน้ั เราไมไ่ ดซ้ อ้ื อะไรเปน็ พเิ ศษ เหมอื นเปน็ เพอ่ื น เดนิ เลน่ กบั แม่ เปน็ ความรสู้ กึ ทด่ี มี าก รสู้ กึ วา่ เรากลบั มาเปน็
ตวั ของตวั เองในแบบทค่ี วรจะเปน็ จติ ใจออ่ นโยน ผมรสู้ กึ เลย วา่ นค้ี อื อานสิ งสท์ ไ่ี ดร้ บั จากการออกปฏบิ ตั วิ ปิ สั สนากรรมฐาน เคย่ี วกราํา จติ ใจ สปั ดาหท์ ผ่ี า่ นมา จติ มนั โปรง่ กายโลง่ เบา แบบเปน็ ธรรมชาติ ไมต่ อ้ งไปบงั คบั หรอื ฝนื ใจวา่ ตอ้ งรสู้ กึ ดเี สมอ คอื จติ มนั เบกิ บานไดด้ ว้ ยตวั มนั เอง อะไรมากระทบกเ็ หน็ ชดั และเหน็ ไดเ้ รว็ ขน้ึ มาก ผมเกอื บจะลมื ความรสู้ กึ แบบนไ้ี ปแลว้
วา่ ดตี อ่ ใจเพยี งใด

การกลบั มาใชช้ วี ติ ในโลกแหง่ ผคู้ นทาํา ใหเ้ ราไดร้ คู้ วามจรงิ เกย่ี วกบั ใจตวั เองวา่ มสี ภาพเชน่ ใดอยา่ งแทจ้ รงิ เพราะเมอ่ื จติ ถกู กระทบ จติ ยอ่ มแสดงออกมาใหเ้ ราเหน็ ตามคณุ ภาพแหง่ ธรรมทฝ่ี กึ มาดแี ลว้ หากยงั ไมด่ พี อทจ่ี ดุ ไหน จติ ของผมมนั ก็ จะเหน็ และยอมรบั ไดเ้ องวา่ ยงั มจี ดุ ใดทต่ี อ้ งปรบั ปรงุ อกี ผมเรม่ิ เหน็ ชดั ขน้ึ เรอ่ื ยๆแลว้ วา่ ทาํา ไมองคส์ มเดจ็ พระบรมศาสดาจงึ ได้ ตรสั สอนไวถ้ งึ หนทางแหง่ การปฏบิ ตั เิ พอ่ื ถงึ ซง่ึ ความหลดุ พน้ คอื มรรคมอี งค์ 8 หรอื ยอ่ ลงเปน็ ศลี สมาธิ ปญั ญา ซง่ึ ปญั ญา
ใ น ท น่ ี ค้ ี อื ป ญั ญ า ท เ ่ ี จ ร ญิ ข น้ ึ จ า ก จ ติ ท ส่ ี ะ อ า ด ข น้ ึ พ อ จ ติ ส ะ อ า ด กม็ กี าํา ลงั ในการละชว่ั ในการทาํา ดี และในการทาํา จติ ตวั เองให้ บรสิทุธผ์ิอ่งใสขน้ึ อนัเปน็หวัใจแหง่คาําสอนในพทุธศาสนา

ผมรสู้ กึ สาํา นกึ ในพระมหากรณุ าธคิ ณุ แหง่ องคส์ มเดจ็ พระบรมศาสดาสมั มาสมั พทุ ธเจา้ อยา่ งยง่ิ และมน่ั ใจแลว้ วา่ วนั หนง่ึ ในไมช่ า้ นบั จากนผ้ี มจะไดเ้ ขา้ ถงึ ความดอี นั เปน็ ทส่ี ดุ พบกบั ความสขุ อนั แสนพเิ ศษทอ่ี งคส์ มเดจ็ พระบรมโลกเชษฐ์ ทรงปรารถนาใหด้ วงจติ ทง้ั หลายไดเ้ ขา้ ถงึ คอื มรรคผล
นพิ พาน ดงั คาํา ตรสั สอนวา่ “ภกิ ษผุ มู้ ธี รรมเปน็ เครอ่ื งอยอู่ ยา่ งน้ี มสี ติ ไมป่ ระมาท ละความถอื มน่ั วา่ ของเราไดแ้ ลว้ เทย่ี วไป เปน็ ผรู้ ู้ พงึ ละชาติ ชรา โสกะ ปรเิ ทวะ และทกุ ขใ์ นโลก
นไ้ี ด”้