The Truth about Suffering เหน็ ทกุ ข์ จงึ เหน็ ธรรม

0
246

เรอ่ื ง ธนชั พงศ์ เมธปี ยิ ะวฒั น์

Once I made a business trip in a town nearby the sea in southern Thailand and was accompanied by my wife and little son. As we were approaching the

town, my son recalled the terrifying scene in a film about a tsunami which happened many years ago. What if we were struck by the tsunami now? Would we survive?

It’s hard to imagine how the victims felt in such a situation in which gigantic waves literally wiped out everything in seconds. Things, such as houses and cars, were crushed by the strong waves, with people struggling to breathe after being hit by fallen trees and sucked down in the powerful and surging ocean waves. Many succumbed and perished.

In such a hopeless situation, there was nothing they could do except try to stay afloat. I realize this is not so different to watching someone struggling through his/her life crisis in the darkness.

When you’re attacked by waves of problems, it’s
hard to think straight and understand the causes of those problems objectively. Some people may be able to under- stand the cause of the problems but cannot step back and observe them. In the end, they are drowned by those over-whelming feelings and make wrong decisions or succumb to them.

The famous Buddhist monk Luangpu Tes Tesrangsri had explained about the nature of suffering and misery very well. The monk was highly revered for his virtues as much as his tireless dedication to strengthen Buddhism almost 70 years ago in the now famous tourist destination of Phuket. At that time, it was a jungle environment and backwater with neither a Buddhist monastery nor any modern development as we see today. He was one of the true pioneers in bringing development to the island after a temple was constructed.

“It’s because we still have sensory senses. As long as we’re alive, all feelings will come to our senses; there’s no way to escape. The Buddha and all noble monks also faced the same situation. Although they had realized the suffering itself, they still had to face it. However, suffering could not bother them as they truly saw its (impermanent) nature,” the monk said.

What he taught was the core teaching of Buddhism: The Dependent Origination. “Suffering arises. Suffering sustains. Suffering ceases.”

In the first teaching of the Buddha, he said that suffering is to be realized, not to be abandoned. It’s craving and aversion that must be abandoned. In Vipassana practice, suffering is to be brought up for contemplation so that we can understand the cause of suffering and the way to end it.

“In reality, suffering is in our physical body and mental factors or sensations. When separated, it’s just a characteristic of existence. It exists and ceases. Understanding this fact, there will be no more clinging in the mind. Then suffering ends”.

The tsunami wave is frightening but it ends. So is suffering; it comes and goes. For meditation practitioners, they only have to practice constantly to realize the truth.

ะหวา่ งการเดนิ ทางครง้ั หนง่ึ เพอ่ื ไปทาํา งาน ณ สถานท่ี ซง่ึ มที ะเลอนั กวา้ งใหญไ่ พศาลเปน็ ฉากหลงั ภายใน

รถทก่ี าํา ลงั ขบั อยนู่ น้ั มสี มาชกิ ในครอบครวั รว่ มเดนิ ทางไป ดว้ ย คอื คชู่ วี ติ และลกู ชายวยั กาํา ลงั ชา่ งสงสยั ของขา้ พเจา้ เมอ่ื รถกาํา ลงั จะแลน่ ลงจากเขา ภาพเบอ้ื งหนา้ เปน็ เมอื ง ทอ่ งเทย่ี วยอดนยิ ม บา้ นเรอื นเรยี งราย เบอ้ื งหลงั คอื มหาสมทุ รอนั หาทส่ี น้ิ สดุ ไมไ่ ด้ เดก็ นอ้ ยนกึ ถงึ ฉากอนั นา่ สะพรงึ ทเ่ี คยชมรว่ มกนั จากภาพยนตรเ์ รอ่ื งสนึ ามทิ เ่ี กดิ ขน้ึ ในประเทศไทย ถา้ สนึ ามมิ าเราจะทาํา อยา่ งไร? เราจะ รอดมย้ั ?

ฉากทถ่ี า่ ยทอดออกมาชา่ งนา่ กลวั ยง่ิ นกั คลน่ื ถาโถม ซดั สาด การพลดั พรากจากผเู้ ปน็ ทร่ี กั สง่ิ ของแตกหกั
ก ร ะ จ ดั ก ร ะ จ า ย ไ ป ต า ม แ ร ง เ ห ว ย่ ี ง แ ล ะ ก ร ะ แ ท ก ข อ ง ส า ย น า้ ํา ผคู้ นแมพ้ ยายามจะพยงุ ตวั กไ็ มอ่ าจตา้ นทานได้ ซา้ํา ยงั โดน เศษสง่ิ ของ ตน้ ไม้ จากทกุ สารทศิ กระแทกจนบาดเจบ็ สะบกั สะบอม หากโชครา้ ยอาจหมดสติ นาํา ไปสคู่ วามตาย ในทส่ีดุ

สภาวะทท่ี าํา ไดแ้ ตเ่ พยี งประคองตวั ตามกระแสนา้ํา เพอ่ื เอาตวั รอดนน้ั ไมต่ า่ งอะไรกบั ผทู้ ต่ี อ้ งเผชญิ สนึ ามแิ หง่ ความทกุ ขท์ ถ่ี าโถม เมอ่ื มที กุ ข์ เชอ่ื วา่ บางครง้ั สามารถ เขา้ ใจ วเิ คราะหป์ ญั หาแหง่ ทกุ ขน์ น้ั ได้ หากแตเ่ ราไม่ สามารถแยกตวั เองออกมาเปน็ เพยี งผมู้ องทกุ ขน์ น้ั ได้

ทาํา ใหเ้ ราตอ้ งมวั เมาคลน่ื แหง่ ทกุ ขไ์ มต่ า่ งจากการเผชญิ สนึ ามิ ไหลวนไปตามคลน่ื ความทกุ ขไ์ มต่ า่ งจากนกั ชกท่ี เมาหมดั หรอื คนหลงทางในเขาวงกตทห่ี าทางออกไมเ่ จอ

เรอ่ื ง ธนชั พงศ์ เมธปี ยิ ะวฒั น์

หลวงปเู่ ทสก์ เทสรงั สี วดั หนิ หมากเปง้ อ.ศรเี ชยี งใหม่ จ.หนองคาย พระอรยิ สงฆส์ ายวดั ปา่ ผเู้ ผยแผธ่ รรมสเู่ กาะ ภเู กต็ เมอ่ื เกอื บ 70 ปที แ่ี ลว้ ไดอ้ ธบิ ายธรรมชาตขิ องทกุ ข์ ไวอ้ ยา่ งเฉยี บแหลมวา่ “เพราะสมั ผสั มนั มอี ยู่ ประสาทมนั ยงั ไมท่ นั ดบั ยงั ไมท่ นั ตาย สง่ิ ทง้ั หลายจะตอ้ งมากระทบอยู่ ตลอดเวลา จะหนที กุ ขพ์ น้ ทไ่ี หนได้ ไปไมพ่ น้ หรอก จงึ วา่ ใครจะทง้ิ ทกุ ขก์ ท็ ง้ิ ไมไ่ ด้ มชี วี ติ อยตู่ ราบใดกย็ งั มที กุ ขอ์ ยู่ ตราบนน้ั พระพทุ ธเจา้ กเ็ หมอื นกนั พระอรยิ สงฆส์ าวก
กเ็ หมอื นกนั ถงึ แมท้ า่ นจะพจิ ารณาเหน็ ทกุ ขแ์ ลว้ ทกุ ขก์ ย็ งั อยเู่ หมอื นเดมิ ทา่ นกไ็ มไ่ ดท้ ง้ิ ไปไหน แตว่ า่ ทกุ ขม์ าแลว้ ไม่ สามารถรบกวนทา่ นได้ ดว้ ยเหตทุ ท่ี า่ นเหน็ ชดั ตามเปน็ จรงิ ”

คนสว่ นมากนน้ั เกลยี ดทกุ ข์ ปรารถนาแตค่ วามสขุ
ม อ ง ว า่ ท กุ ข น์ น้ ั เ ป น็ ข อ ง น า่ ร งั เ ก ยี จ ไ ม อ่ ย า ก พ บ เ จ อ ท เ่ ี ร า ตง้ั หนา้ ตง้ั ตาทาํา มาหากนิ อยนู่ ก้ี เ็ พราะกลวั ความทกุ ขท์ ง้ั นน้ั เพราะกลวั ความลาํา บากยากจน กลวั เดอื ดรอ้ น จงึ ตอ้ ง ขวนขวายหนที กุ ข์ ดงั นน้ั แทจ้ รงิ แลว้ ทกุ ขน์ ก้ี ม็ ปี ระโยชน์ อยบู่า้งในขน้ัตน้ เพราะเมอ่ืเราเหน็และกลวัทกุขจ์งึ กระตอื รอื รน้ ในการดน้ิ รนเพอ่ื ใหไ้ มเ่ ขา้ ใกลท้ กุ ข์

“ทกุ ขเ์ ทา่ นน้ั ทเ่ี กดิ ขน้ึ ทกุ ขเ์ ทา่ นน้ั ทต่ี ง้ั อยู่ ทกุ ขเ์ ทา่ นน้ั ทด่ี บั ไป”

พระพทุ ธเจา้ ตรสั ในธมั มจกั กปั ปวตั ตนสตู รวา่ ทกุ ขเ์ ปน็ ของทค่ี วรกาํา หนด ไมใ่ ชข่ องควรละ ความทะเยอทะยาน ดน้ิ รนและความอยากคอื ตณั หา นน่ั เปน็ สง่ิ ทค่ี วรละ อธบิ าย ใหช้ ดั ขน้ึ ไปอกี กค็ อื ทกุ สง่ิ ลว้ นเปน็ ทกุ ข์ และเราไมอ่ าจหนี ทกุ ขไ์ ด้ หากจะกลา่ วในทางการปฏบิ ตั วิ ปิ สั สนาคอื การนาํา

เหน็ ทกุ ข์ จงึ เหน็ ธรรม

ทกุ ขม์ าพจิ ารณา ไมใ่ ชก่ ารทง้ิ ทกุ ขห์ รอื หนที กุ ข์ จงึ ตอ้ งเอา ของทม่ี อี ยคู่ อื ทกุ ขม์ าพจิ ารณาเรอ่ื งทกุ ข์ ใหเ้ หน็ ถงึ ตน้ ตอ แหง่ ทกุ ข์ เหตแุ หง่ ทกุ ข์ และทางดบั ทกุ ข์

เมอ่ื มที กุ ขจ์ งึ ตอ้ งยกกองทกุ ขน์ ม้ี าพจิ ารณา เมอ่ื นาํา ของทม่ี มี าพจิ ารณา ปญั ญาจงึ เกดิ หากไมม่ เี รอ่ื งพจิ ารณา ปญั ญากไ็ มอ่ าจเกดิ ขน้ึ ได้ กจ็ ะเพยี งสงบเฉยๆอยอู่ ยา่ งนน้ั ความสงบไมอ่ าจคงทนถาวรไดต้ ลอดชวี ติ เมอ่ื ออกจาก ความสงบความทกุขก์ร็ออยเู่ชน่เดมิ จงึตอ้งใชป้ญัญาใน การพจิ ารณาใหเ้ หน็ สจั จะความจรงิ หากไมเ่ หน็ ความจรงิ ดงั น้ี เมอ่ื มที กุ ขม์ ากๆกท็ าํา ไดเ้พยี งไปหลบทกุ ขอ์ ยชู่ ว่ั ขณะ อกี นยั หนง่ึ ผชู้ อบความสงบคอื หลบทกุ ข์ ไมใ่ ชน่ กั สู้
ผทู้ ต่ี อ่ สหู้ รอื นกั ปฏบิ ตั วิ ปิ สั สนาจงึ ตอ้ งคน้ ควา้ หาความจรงิ ดงั กลา่ ว เปน็ นกั สรู้ บกบั กเิ ลส ตอ้ งประจนั หนา้ กบั ขา้ ศกึ ตอ่ สเู้ พอ่ื ความพน้ ทกุ ข์ แพช้ นะมนั จงึ คอ่ ยเหน็

“อนั ผพู้ จิ ารณาทกุ ข์ เมอ่ื เหน็ สภาพตามเปน็ จรงิ แลว้ ทกุ ขน์ น้ั ไมใ่ ชม่ นั จะมาครอบงาํา ผทู้ เ่ี หน็ ทกุ ข์ แตก่ ารพจิ ารณา ทกุ ขน์ น้ั กลายเปน็ วหิ ารธรรมเครอ่ื งอยู่ มนั เปน็ การฟอกฝน จติ ใจใหใ้ สสะอาด อนั เปน็ บอ่ เกดิ ของปญั ญาใหฉ้ ลาด
เฉยี บแหลมขน้ึ ทกุ ท”ี

ดงั นน้ั ความทกุ ขจ์ งึ เปน็ ของดที ม่ี ปี ระโยชนม์ าก เพราะ กลวั ทกุ ขน์ จ้ี งึ เปน็ เหตใุ หแ้ สวงหามรรคผลนพิ พานเพอ่ื พน้ จากวฏั สงสาร โดยการเอาทกุ ขม์ าเปน็ เหตพุ จิ ารณาให้ เหน็ ความเปน็ จรงิ ดงั ทห่ี ลวงปเู่ ทสกไ์ ดก้ ลา่ วไวด้ งั นว้ี า่

“ยกทกุ ขข์ น้ึ มาเปน็ อารมณ์ เอาทกุ ขข์ น้ึ มาพจิ ารณา อยา่ ไปกลวั ทกุ ข์ ถา้ กลวั ทกุ ขแ์ ลว้ มาทาํา ความดจี งึ จะถกู แตเ่ ราอยา่ ไปกลวั ทกุ ข์ ใหเ้ อาทกุ ขม์ าเปน็ อารมณ์ ไดท้ กุ ข์ มาแลว้ ไดค้ วามตายมาแลว้ เอามาเปน็ อารมณ์ อนั นน้ั ไดช้ อ่ื วา่ เปน็ บทบาทเบอ้ื งตน้ ทจ่ี ะพน้ จากความทกุ ขแ์ ละ ไดร้บัความสขุ หรอืเปน็บทบาททจ่ีะไมใ่หต้ายถา้เราไมย่ดึ และไมจ่ บั อนั นเ้ี ปน็ หลกั แลว้ จะไมม่ เี ครอ่ื งพจิ ารณา ถา้ เรา จบั อนั นเ้ี ปน็ หลกั และพจิ ารณาอยตู่ ลอดเวลา จะเปน็ ภาวนา ทาํา สมาธใิ หเ้ กดิ ปญั ญาญาณอยตู่ ลอดเวลา ทางเดนิ
วปิ สั สนาตอ้ งเปน็ อยา่ งน”้ี

สดุ ทา้ ยไมว่ า่ สนึ ามจิ ะรนุ แรงหนกั หนาเทา่ ใด ในทส่ี ดุ วนั หนง่ึ กย็ อ่ มตอ้ งสงบลงวนั ยงั คา่ํา เปน็ ดง่ั ทกุ ขท์ เ่ี มอ่ื เกดิ กย็ อ่ มมดี บั เปน็ ธรรมดาตามสจั จะความจรงิ เรามเี พยี ง หนา้ ทเ่ี พยี รปฏบิ ตั เิ พอ่ื ทาํา ความเขา้ ใจใหเ้ หน็ ตามความ เปน็ จรงิ เมอ่ื มที กุ ขก์ เ็ พยี งเหน็ ไมเ่ กาะเกย่ี ว ดงั ท่ี พระพทุ ธองคท์ รงสง่ั สอนไว้